SeeTheLightHouse.org

3 SUPERBELANGRIJKE DINGEN OM TE WETEN OVER EMOTIES

05 April 2012 | door Marieke Zwinkels | 0 reacties |




Ik ben altijd meer een achtbaanrit dan een kalme vlucht geweest. Meer een wildwaterbaan dan een rustig boottochtje. En van jongs af aan werd me verteld dat emotioneel zijn niet echt iets bewonderenswaardigs was. Het was irrationeel. Een hoop gedoe. Het was erg dramaqueen-achtig en he-le-maal niet aantrekkelijk.

Ik was al die emotie op een gegeven moment zo zat...

Ik haatte ze werkelijk waar. Ik deed vreselijk mijn best. Ik wilde zo verschrikkelijk graag. Ik wilde een harmonieuze en gebalanceerde vrouw zijn vol innerlijke vrede. Maar dat ben ik niet. En echt, al die spirituele cursussen en workshops en lessen hielpen me voor geen meter.

Terwijl ik me daar zat voor te stellen dat ik een berg was, een BERG, kalm en vredig en groot en koel en stevig geaard, met een helder blauwe lucht erboven en prachtige tinten groen die me bedekten, voelde ik me diep ongelukkig over de emotionele muts die ik in het echte leven was.

Of ik voelde me terwijl ik me oer-schreeuwde door lagen van verdriet en woede en wrok in- en intriest: er was zo veel van die rommel, mijn god, kwam er dan geen einde aan??!

Of ik zat, al mediterend, verbonden met de aarde en alles loslatend me schuldig te bedenken, joh, hier zit de aarde toch niet op te wachten zeg, ze heeft het al moeilijk genoeg met al die vervuiling enzo.

Ik had het gevoel dat ik er nooit doorheen zou komen. Dat ik nooit mijn weg erin zou vinden. Als kind waren emoties suf en ‘slecht’. Spiritueel opgroeiend moest ik ze accepteren maar toch ook tegelijk ernaar streven gebalanceerd, kalm en harmonieus te zijn. En tegelijkertijd moest ik echt VATTEN dat ik perfect ben zoals ik ben – ja zeg!

Grappig genoeg was het pas toen ik niet alleen mijn emoties ging accepteren maar vooral ook van ze ging houden en koesteren dat ik die innerlijke vrede ervaarde.

Dit is wat ik heb ontdekt.

Al die emoties maken deel uit van een waarschuwingssysteem. En het is een prachtig, ontzagwekkend, supergeavanceerd en superpersoonlijk op jou en alleen jou afgestemd systeem. Het vertelt je: wat je NU denkt, pffff. Totaal niet passend bij wie je bent. Het roept naar je, joehoeoe, haloooohoo, deze gedachten ondersteunen je niet, ze verlagen je vibratie en beklemmen je passie en weerhouden je ervan te stralen als de ster die je bent! Stop daar nu mee!

Hoe slechter je je voelt, hoe harder het roept. Of eigenlijk, dat slechte gevoel IS de roep van je systeem. Dat gevoel is de taal.

Dus een kleine lijst:

  1. Ten eerste, je emoties zijn hier met een reden. Ze zijn er om jou te dienen. Je jouw weg te wijzen. Ze zijn je beste navigatiesysteem ooit. En hoe meer je luistert, hoe makkelijker het is te luisteren. En te volgen.
  2. Ten tweede, er zijn er eigenlijk maar twee. Dingen waar je aan denkt voelen ofwel goed ofwel niet goed. Simpel. We hebben de neiging er allerlei smaken en schakeringen aan te geven en daarin rond te wentelen. Wat heerlijk en fantastisch en magisch is om te doen bij de goed-voelende variant maar stukken minder bij de andere. Het zelfde geldt voor dingen die je doet.
  3. En ten derde, wanneer je gedachten niet fijn voelen voor jou heb je het recht en de power er mee te stoppen. Het is niet voor jou bedoeld. Het past niet. Past het bij anderen? Waarschijnlijk. Maar het past niet bij jou wanneer je er een rotgevoel van krijgt. Dit geldt ook voor fysiek situaties. Soms ligt dat wat moeilijker en gecompliceerder maar het is nog steeds het zelfde principe.

Dit ben jij-echt:



Dit ben jij hier, in de wereld, ego en alles erop en eraan:


Dus hoe meer je van jij-echt afgaat hoe meer pijn het doet:


En natuurlijk, hoe meer je naar jezelf teruggaat hoe beter je je voelt:



Ok, hier voel je je echt HEEL goed!:


De beste manier om te zijn.
Houdend van jezelf. Jezelf erkennend. Als die stralende ster die je bent. En je houd van van je leven en van je zelf en van waar je bent en van waar je heengaat en van alle anderen ook.

En om daar te komen heb je jouw navigatiesysteem NODIG, wat je elke stap vertelt welke kant je uitgaat. Emoties zijn niet slecht. Niet eens een beetje grappig-suf-slecht. Ze wijzen je de weg en er is NIEMAND die het beter kan.

Kortom, je kunt ofwel naar jezelf toe bewegen ofwel van jezelf af.

Wat denk je nu? Hoe voelt het?

er was eens...

Ik sta op een berg. Het is prachtig. Sneeuw op de top. Prachtige tinten groen rollen er overheen. Linten van schitterend blauw. Grijze en bruine en goudgele vlekken cirkelen er omheen.

Ik kijk neer op een waanzinnig mooi landschap, zo divers en briljant in zijn diversiteit dat het me duizelt. Met glanzende ogen zie ik de kleuren, de vormen, de nuances en ik hou er van. Terwijl ik naar boven kijk, het blauwste blauw met hier en daar een wolkje, sommigen wollig wit en sommigen als flarden suikerspin en sommigen als mistige slierten (je moet echt wolken hebben) maar vooral heldere blauwe diepe lucht hoor ik de geluiden.

Een vogel. Zoemende bijen. Stroompjes die stromen en bloemen die bloeien en bomen die groeien. En ik hou ervan. De onwaarschijnlijke uitgestrektheid, de eindeloosheid de verscheidenheid. Van het allemaal, helemaal.

En ik weet, ik ben het zelf.
Jij ook van jou?

Bron: MariekeZwinkels.nl

Reacties (0)
Om een reactie te kunnen plaatsen dient u ingelogd te zijn.

Log in Join