SeeTheLightHouse.org

LES 1 IN SAMENWONEN EN -LEVEN MET MIJN GELIEFDE: EIGEN RUIMTE

10 November 2013 | door Agnes S. | 0 reacties |




Ik zoek, ik zoek en ik zoek. En ik weet eerlijk gezegd niet zo goed waar ik zoeken moet. Ik ben het kwijt. Wat dan? Ja, dat weet ik zelf ook niet, maar ik weet dat ik iets kwijt ben en dat ik het wil vinden. Het heeft iets te maken met eigen ruimte innemen en de andere ruimte geven.

Na de wittebroodsweken
Dat 'iets' heeft alles te maken met samenwonen met iemand die je net kent. Midden in de verliefde fase, daag je elkaar nog eens uit om samen in één ruimte te gaan wonen. Ik heb het over de ruimte die heel lang alleen van mij en voor mij is geweest. Samenwonen in één ruimte lijkt in het begin geen probleem op vorwaarde dat je in de symbiotische verstrengelde fase zit. In deze fase heb je aan 1 mm2 genoeg. Als je maar tegen elkaar, aan elkaar of op elkaar zit.

Onze relatie is als een gerecht in een snelkookpan. We zijn zo ongeveer vanaf dag één dagelijks met elkaar in contact, en zo vanaf week drie dagelijks bij elkaar. Drie maanden verder na onze eerste life ontmoeting, kun je gerust zeggen dat we op zoek zijn naar een balans in dit alles.

Niemand, die me heeft gewaarschuwd of uitgelgd dat de wittebroodsweken voorbij gaan en dat je naast het leren samenwonen, ook moet leren samenleven. Samen een leven delen en ondertussen je eigen leven behouden is niet zo makkelijk.

Ook de overgang van de symbiotische fase naar ‘de-eigen-leven-weer-oppakken-fase’ is niet makkelijk. Ik hoor hier weinig vrouwen over vertellen of praten. Maar op mijn diepste niveau ervaar ik de grensovergang tussen de twee natuurlijk opvolgende relatiefases als een shock-moment. Na ruim twee maanden dag in dag uit verstrengeld in en met elkaar te leven, voelt iedere afstand als een breuk met de intense liefdesmomenten, eerder ervaren.

Afstand
De twijfel slaat bij deze afstandelijke momenten bij me toe. Ja, ik ervaar deze momenten als afstandelijk ten opzichte van de intense intimiteit eerder. We weten beiden dat we hier niet aan kunnen ontkomen - aan deze ‘afstand’ - als we ons leventje willen behouden met de daarbij behorende activiteiten zoals werk, vrije tijd, zelfontwikkeling, vrienden, familie, enz. Het doet mij pijn deze ‘afstand’, het voelt bijna als een breuk, een einde. Het is ook een einde van iets, maar is niet iedere einde een nieuw begin van iets nieuws? Hmmm, interessant en fijn om dit te beseffen.

Het nieuwe begin is pittig voor mij. Ik heb al zo veel teleurstellingen in deze serieuze, na de ‘wittebroodsweken-fase’ meegemaakt, dat ik er klaar voor ben, klaar voor de eerste scheuren, klaar voor het kapot gaan. Maar hij blijft staan. Hij wankeld keihard, kan amper op z’n benen staan, maar hij blijft staan, hoe dan ook. Ik wankel, ik kruip, ik huil, ik beef, ik wordt koud en ben bang. Ik erger me, focus me heel erg op hem en zeg overal wat van.

Onze verhouding en dynamiek draait 180 graden om ten opzichte van de symbiotische fase. Van alleen romantiek naar moeilijke eindeloze gesprekken, waarin we elkaar dingen verklaren, maar nooit echt tot een eindconclusie komen. En ik voel me schuldig en bezwaard. Schuldig, omdat ik constant dingen aanhaal en commentaar heb of iets te delen heb. Bezwaard, omdat ik steeds meer het gevoel heb dat alles op mijn schouders rust en dat ik alles initieer.

Een keerpunt
Ik ben vandaag en al langer moe van. Deze leegte en gedoe duurt op en aan nu twee weken. Ik herken het van vroeger, en ik wil dit niet in het heden.

Hoe kan het dat iemand bij wie ik geen enkele twijfel heb, me heel fijn voel en ontspannen, mij opeens enorm gaat ergeren en in de weg zitten. Wat is het toch? Deze man is echt zo fijn en lief. Ok, hij heeft wat nadelen, hij is slordig op allerlei gebieden, wat betekent dat hij soms dingen maar half afmaakt. Hij zou weleens naar de kapper mogen en eens wat vlottere kleding mogen aanschaffen, maar is dit nou echt het enige en wil ik hier al mijn aandacht aan geven? Nee, ik wil werken aan mijn relatie en wil werken aan het in leven houden van de liefde en romance. Deze mag er zijn en gevoed worden bovenop of zelfs naast de dagelijks beslommeringen. De liefde en dagelijkse beslommeringen mogen met elkaar vervlechten van mij. Door elkaar en naast elkaar lopen.  

Ik vecht, huil en sla me erdoorheen. Ik ploeter en worstel en zoek. Vandaag vond ik een kruimeltje op de vloer die mij een stap verder zet naar waar ik komen wil. Me vrij voelen in een relatie. En dat betekent mijn ruimte innemen, hoe moeilijk ik het ook vind.

Focus verleggen
In ‘Naked Relationships’ heeft Jan Denise het over de vrouw die na 30 jaar huwelijk ongelukkig is in haar relatie. Hij kan niets goed doen, alles wat hij zegt of doet, is al bij voorbaat niet goed en irriteert haar. Ik schrik. Ik besef. Die vrouw dat ben ik. Maar niet na 30 jaar, maar na 3 maanden al. Nu besef ik me dat dit misschien goed is, want tot het inzicht dat ik samen met de schrik kreeg, kun je maar niet vroeg genoeg zijn. Tot mijn grote schrik kwam ik door de verklaring van Jan Denise erachter dat het niet hij is, die alles verkeerd doet, maar ik, die mijn focus op de verkeerde zaken richt. 

Door heel de tijd te letten op hem hoef ik niet op mezelf te letten. Verdoezel ik mijn eigen gebreken. En wie heb ik hiermee? Alleen mezelf. Maar ook hem. Want hij krijgt geen kans en dus ruimte om zich vrij te bewegen in zijn woorden en daden zoals hij is. Zodra hij wil bewegen ‘zit’ ik er bovenop. En niet met leuke dingen, maar met zeurdingen op een zeurtoon. Ik vind mezelf steeds minder aardig en ik sta voor lul, niet hij. Want ik ben degene die de hele tijd negativiteit en roet in het eten gooit. Hij is goed zoals hij is. En die paar mankementen, die repareren we gaandeweg wel, maar het heeft geen zin om te pushen en te duwen en haast te maken. Dit creëert alleen kansen om al het mooie tussen on te verpletteren. En dit kan heel makkelijk door de focus van liefde naar negativiteit verleggen. Gewoonweg door alle aandacht en energie te richten op het negatieve, haal je alle liefde uit een relatie.

Zelfliefde
Samenwonen gaat om ruimte, inhouden, geven, inleven, begrijpen en loslaten. Maar wat nog belangrijker is volgens Jan Denise is dat al deze begrippen vooral voor jezelf gelden.

Zelfliefde is de basis voor liefde geven, maar ook (heel belangrijk) ontvangen van de ander. Ik besefte me dat ik mezelf ruimte moest geven vandaag, dat ik lief moest zijn voor mezelf. En dat dit precies datgene is wat ik geleerd heb in al die tijd dat ik single was: ‘goed voor mezelf zorgen’. Ik besefte me dat alleen op deze manier ik weer op kracht kon komen, en een ware partner voor mijn man kon worden.

Wow, wat een inzicht. Het is dus tijd voor mij om alles wat ik heb geleerd nu ook te blijven doen. Alleen nu binnen deze liefdesrelatie. Een relatie zou mij niet moeten veranderen, tenzij ik dat toelaat om dat te doen. Toch verandert deze relatie mijn gedrag. En dan heb ik het over mijn gedrag binnen de dynamiek van een liefdesrelatie. Ik leer hoe ik moet leven binnen een liefdesrelatie, en tegelijkertijd mezelf te blijven. Deze relatie is anders dan al mijn vorgaande relaties. Alleen al door mezelf en het uitspelen van mijn eigen rol binnen een liefdesrelatie. Maar ook door een hele rugzak aan ervaringen. Deze ervaringen gaan over zorg voor mezelf en mijn eigen geluk. Ze gaan over zelfliefde, steeds meer en meer.

Ruimte voor hem en mij
Op de fiets onderweg naar huis, hield ik op met beschuldigende gedachtes naar hem toe. Meestal gericht op mijn ontevredenheid over iets van hem, ontevredenheid betekent hier: geen ruimte geven aan de andere om te zijn wie hij is. Een gebrek aan acceptatie en begrip. En een gebrek aan aandacht en focus voor mijn eigen behoeftes. Ik kom er nu eigenlijk al schrijvend achter dat ik mijn eigen behoeftes al weken in de steek laat, door me de hele tijd op hem te focussen. Op de fiets besloot ik dus naar mezelf te luisteren, en ik hoorde alleen, ik wil rust, ruimte en stilte. Ik heb deze behoefte gehoor gegeven. En hij geeft me alle ruimte om deze rust, ruimte en stilte te nemen. Ook probeer ik hem de ruimte te geven met zijn plan van aanpak en doen en laten vanavond. De sfeer slaat om. Er is were vrede en ik voel weer ruimte en ik kan weer ademen.

Ik hoef niet bang te zijn dat we niet genoeg tijd samen zullen hebben, dat komt als het komt en we reserveren daar ook tijd voor. En het altijd fijn als we samen zijn. Maar soms ook moeilijk. Ook hierin moet ik leren om niet van het ongemak weg te lopen, maar juist erin te blijven. Naakt, zonder maskers.

Samenwonen is als fierljeppen. Een aanloopje nemen, de sprong wagen en weten wanneer los te laten om veilig te kunnen landen.

Ik heb ruimte nodig. Ik beloof mezelf deze ruimte keer op keer te geven zodat er ruimte vrijkomt waarin liefde zich kan settelen. Ik blijf trouw aan deze ruimte. Hoe moeilijk ook. Er is geen andere weg, dus ik werk er ook maar aan…

Reacties (0)
Om een reactie te kunnen plaatsen dient u ingelogd te zijn.

Log in Join